บทที่ 1 ความขัดแย้ง

วินาทีที่เกิดการพุ่งชน สมองของไดอาน่า จอห์นสัน ก็ขาวโพลนไปหมด

รถสองคันประสานงากันด้วยความแรงมหาศาล โครงเหล็กที่บิดเบี้ยวอัดก๊อบปี้ร่างของเธอติดอยู่กับเบาะคนขับราวกับถูกขังในกรงเหล็ก หากถุงลมนิรภัยไม่ทำงานขึ้นมาทันเวลา เธอคงจบชีวิตลงไปแล้ว

ทุกตารางนิ้วบนร่างกายตั้งแต่หน้าอกลงไปกรีดร้องด้วยความปวดร้าวแสนสาหัส แต่สิ่งที่ทำให้เธอหวาดกลัวที่สุดคือกลิ่นน้ำมันฉุนกึกที่ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ

อุบัติเหตุในวันนี้เป็นการชนวินาศสันตะโรต่อเนื่องกันหลายคัน

หากหนีออกไปไม่ได้ ต่อให้ไม่ตายเพราะแรงกระแทก เธอก็ต้องตายเพราะแรงระเบิดอยู่ดี

ท่ามกลางความเป็นความตาย เธอยังคงยกมือขึ้นปกป้องหน้าท้องของตนอย่างทะนุถนอม ร่างกายสั่นเทาขณะเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหา ชาร์ลส์ วินด์เซอร์

บางที... นี่อาจจะเป็นการบอกลาครั้งสุดท้าย

ลูกน้อยที่น่าสงสารของเธอ... คงไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ลืมตาดูโลก

สัญญาณรอสายดังยาวต่อเนื่อง เสียงระบบตอบรับอัตโนมัติดังก้องอยู่ในหู ขณะที่หัวใจของเธอเริ่มเย็นเยียบลงเรื่อยๆ ตามจำนวนครั้งที่ไร้การตอบรับ

เธอจะตายอยู่แล้ว... แต่ชาร์ลส์ก็ยังไม่ยอมรับสายเธออีกอย่างนั้นหรือ?

เขาคงจะรู้สึกโล่งใจเสียด้วยซ้ำหากได้ยินข่าวการตายของเธอ

เพราะในที่สุด เขาก็จะได้แต่งงานกับ ลอร่า สมิธ สมใจเสียที

ความสิ้นหวัง ความขมขื่น และความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่เธอในคราวเดียว ความปวดร้าวแสนสาหัสแล่นปราดเข้าสู่ท้องน้อย พร้อมกับความรู้สึกถึงของเหลวอุ่นวาบที่ไหลซึมออกมา

เธอกุมท้องตัวเองไว้แน่นอย่างตื่นตระหนก ความหวาดกลัวฉายชัดอยู่บนใบหน้า

วินาทีนั้นเอง เงาร่างของชาร์ลส์ก็วิ่งโฉบผ่านหน้าต่างรถของเธอไป แต่เขาไม่ได้หยุดดูเธอเลยแม้แต่น้อย เขากลับวิ่งตรงดิ่งไปยังรถคันหน้าอย่างร้อนรน

ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือด ขณะทอดมองชาร์ลส์ใช้ข้อศอกกระแทกกระจกหน้ารถคันนั้นอย่างบ้าคลั่ง เขาทุบกระจกจนแตกละเอียด ก่อนจะค่อยๆ ประคองร่างของผู้หญิงที่อยู่ข้างในออกมาอย่างทะนุถนอม

จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ... ถ้าไม่ใช่ลอร่า

ไดอาน่าไม่มีแรงแม้แต่จะกรีดร้อง ความเจ็บปวดทำให้ทุกสิ่งรอบตัวพร่าเลือนและหมุนคว้าง ในจังหวะที่สติสัมปชัญญะกำลังจะดับวูบ เธอเห็นภาพเลือนรางของใครบางคนที่ทุบกระจกรถแล้วดึงร่างของเธอออกไปสู่ความปลอดภัย

คล้อยหลังเพียงเสี้ยววินาทีที่พวกเขาหนีรอดออกมาได้ รถยนต์ก็ระเบิดตูมสนั่น เปลี่ยนสถานที่เกิดเหตุทั้งบริเวณให้กลายเป็นทะเลเพลิงที่ลุกโชน

แล้วสติของไดอาน่าก็ดับวูบจมดิ่งสู่ความมืดมิด

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล หญิงสาวฝืนขยับศีรษะขึ้นอย่างยากลำบาก เหม่อมองเพดานสีขาวโพลนเบื้องบน สลับกับสายน้ำเกลือที่หลังมือ เศษเสี้ยวความทรงจำสุดท้ายก่อนหมดสติหลั่งไหลกลับเข้ามาในหัว

เธอรอดมาได้... เป็น ลูคัส วิลเลียมส์ ที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้

ในขณะเดียวกันนั้น โทรทัศน์ภายในห้องพักผู้ป่วยกำลังรายงานข่าวด่วน

ภาพบนหน้าจอคือเหตุการณ์เดียวกับที่เธอเห็นกับตาตอนที่ติดอยู่ในซากรถ

ชาร์ลส์ในชุดสูททำงาน มือทั้งสองข้างอาบชุ่มไปด้วยเลือด กำลังพุ่งเข้าไปช่วยชีวิตลอร่าอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

กล้องจับภาพไว้ได้ทุกรายละเอียด... ทั้งสีหน้าที่โล่งอกของชาร์ลส์หลังจากดึงลอร่าออกมาสู่ความปลอดภัยได้สำเร็จ และท่าทีอันแสนอ่อนโยนยามที่เขาตระกองกอดปกป้องเธอไว้ในอ้อมแขน

คลิปวิดีโอนั้นมีความยาวเพียงไม่กี่นาที ทว่าทุกวินาทีกลับให้ความรู้สึกราวกับมีคมมีดที่มองไม่เห็นกรีดเฉือนลงบนหัวใจของไดอาน่า

ความขมขื่นจุกทะลักล้นอก เธอต่างหากที่เป็นภรรยาของเขา!

แต่ชาร์ลส์กลับไม่เคยแคร์เธอเลยสักนิด

เธอคิดว่าคลิปข่าวนั้นจบลงแล้ว ทว่าภาพกลับตัดไปที่การสัมภาษณ์เดี่ยวของชาร์ลส์

ชุดสูทของเขาเปรอะเปื้อนฝุ่นควันและหลุดลุ่ย ทว่าเขาดูไม่ได้ใส่ใจมันเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ต้องอยู่ภายใต้แสงไฟสาดส่องของสื่อมวลชน ใบหน้าของเขาก็ยังคงหล่อเหลาไร้ที่ติ

"ผมจะบริจาคเงินสิบล้านดอลลาร์ให้กับมูลนิธิด้านการศึกษา เพื่อช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาสให้ได้รับการศึกษาอย่างที่พวกเขาควรจะได้รับ สิ่งเดียวที่ผมปรารถนา... คือขอให้ลอร่าปลอดภัยและแข็งแรงดี"

คลิปการสัมภาษณ์ดังกล่าวกลายเป็นกระแสไวรัลบนโซเชียลมีเดียในชั่วพริบตา

ไดอาน่าได้แต่จ้องมองหน้าจอโทรทัศน์นิ่งงันราวกับคนไร้สติ

ภาพความเย็นชาที่ชาร์ลส์เคยมีต่อเธอ... ทั้งท่าทีรำคาญใจ และความหมางเมิน... ฉายชัดขึ้นมาในหัว

หัวใจที่เคยเต้นเพื่อเขา... ในที่สุดก็แหลกสลายจนหยุดนิ่งไป

ไดอาน่าค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินอาบแก้ม

ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน... เธอต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากอุบัติเหตุรถชนแทบตาย แต่สามีของเธอกลับมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการช่วยชีวิตผู้หญิงอีกคน แถมยังประกาศทำบุญครั้งใหญ่ในนามของผู้หญิงคนนั้นอีกต่างหาก

ต่อให้เป็นละครน้ำเน่าก็คงแต่งเรื่องได้ไม่บัดซบขนาดนี้ แต่มันกลับเป็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับเธอจริงๆ

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว เธอโทรหาทนายความส่วนตัว

"ฉันอยากให้คุณร่างหนังสือหย่าเดี๋ยวนี้เลย ไม่ต้องแบ่งสินสมรส... ฉันไม่ต้องการเงินของเขาสักแดงเดียว"

ทนายความเดินทางมาถึงในเวลาอันรวดเร็ว

ไดอาน่าหยิบปากกาขึ้นมา จรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น

นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เธอและชาร์ลส์จะไม่มีวันเกี่ยวข้องกันอีก

ทว่าทันทีที่เซ็นชื่อเสร็จ ความเจ็บปวดปลาบราวกับถูกบิดเกลียวก็แล่นปราดขึ้นมาที่ท้องน้อยของเธอ

ไดอาน่าหมดสติไปอีกครั้ง

หมอพุ่งพรวดเข้ามาในห้องพร้อมตะโกนลั่น "เตรียมห้องผ่าตัดเดี๋ยวนี้! คนไข้ตกเลือด... เธอกำลังจะคลอดก่อนกำหนด!"

ในขณะเดียวกัน ชาร์ลส์ยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องพักผู้ป่วยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เขาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่โทรออกไปแต่ไม่มีคนรับสาย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

ไดอาน่าไม่เคยปล่อยให้เขารอสายแบบนี้

เบื้องหลังของเขา ลอร่าเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เสียงแหบพร่าของเธอเอ่ยเรียก "ชาร์ลส์คะ"

ชาร์ลส์หันกลับไปสนใจเธอทันที เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย "คุณเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

น้ำเสียงของลอร่าฟังดูน่าสงสารจับใจ "ฉันเจ็บไปหมดทั้งตัวเลยค่ะ"

ชาร์ลส์คว้าโทรศัพท์แล้วเดินตรงไปที่ประตู "เดี๋ยวผมไปตามหมอมาตรวจดูอาการคุณนะ"

เขาก้าวยาวๆ ออกจากห้องไปพบกับนาธาน บราวน์ ผู้ช่วยส่วนตัวที่ยืนรออยู่ด้านนอก

น้ำเสียงของชาร์ลส์แฝงไปด้วยความร้อนรนอย่างที่เขาเองก็ไม่ทันรู้ตัว "ยังไม่มีข่าวของไดอาน่าอีกเหรอ"

นาธานตอบกลับด้วยท่าทีประหม่า "คุณวินด์เซอร์ครับ... คุณผู้หญิงน่าจะประสบอุบัติเหตุรถชนซ้อนคันเมื่อช่วงกลางวันครับ"

ชาร์ลส์ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เขารู้ดีว่าอุบัติเหตุในวันนี้รุนแรงและเลวร้ายมากแค่ไหน

หรือว่าไดอาน่าจะ...

เขากำลังจะก้าวขาออกไป แต่เสียงโอดครวญของลอร่าก็ดังแว่วมาจากในห้องเสียก่อน "ชาร์ลส์คะ มือฉันเจ็บไปหมดเลย คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนได้ไหมคะ"

ชาร์ลส์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งการ "ไปตามหาไดอาน่าเดี๋ยวนี้ ทำทุกวิถีทาง และห้ามเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเด็กเด็ดขาด"

นาธานพยักหน้ารับคำทันที "ครับคุณวินด์เซอร์ ผมจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ"

ชาร์ลส์รู้สึกถึงลางสังหรณ์ใจไม่ดีที่ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าก่อนที่เขาจะได้ทบทวนถึงต้นเหตุของความกระวนกระวายใจนั้น ร่างของใครบางคนที่เต็มไปด้วยโทสะก็พุ่งตรงดิ่งเข้ามาหาเขา

"ชาร์ลส์! จิตใจแกทำด้วยอะไรวะ! แกทำกับไดอาน่าแบบนี้ได้ยังไง!"

ลูคัสพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมกับกัดฟันกรอด ก่อนจะเหวี่ยงหมัดซัดเข้าที่ใบหน้าของชาร์ลส์อย่างจัง

ชาร์ลส์เบี่ยงตัวหลบหมัดแรกได้ทัน และคว้าหมัดที่สองของลูคัสเอาไว้ แววตาของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

"แกเป็นบ้าอะไรวะ!"

ชาร์ลส์สะบัดมือของลูคัสออกอย่างรำคาญใจ

"ไดอาน่าอยู่ไหน"

ลูคัสเซถอยหลังไปสองก้าวแล้วตะโกนลั่น "แกไม่มีสิทธิ์มาถามคำถามนี้! หลังจากสิ่งที่แกทำระยำไว้กับเธอ เธอจะไม่มีวันให้อภัยแกเด็ดขาด!"

ลูคัสพยายามสะกดกลั้นความรวดร้าวที่เอ่อล้นอยู่ในดวงตา เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาแล้วปาใส่หน้าชาร์ลส์

"เซ็นซะ... เดี๋ยวนี้เลย"

ชาร์ลส์ก้มลงเก็บเอกสารปึกนั้นขึ้นมา ทันทีที่เห็นคำว่า "หนังสือสัญญาหย่า" หราอยู่บนหัวกระดาษ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

ที่ด้านล่างสุดของกระดาษ ปรากฏลายเซ็นอันตวัดสวยงามของไดอาน่า

น้ำเสียงของชาร์ลส์แข็งกร้าว ทุกถ้อยคำแฝงไปด้วยโทสะที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ "ไอ้นี่มันมาจากไหน ฉันต้องการเจอไดอาน่า ไปพาตัวเธอมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นแกจะได้เห็นดีกันแน่"

ลูคัสแค่นหัวเราะ... มันเป็นเสียงหัวเราะที่ขมขื่นและเจ็บปวดเจียนตายจนชวนให้หนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลัง

"ไดอาน่าจะไม่มีวันมาปรากฏตัวตรงหน้าแกอีกแล้ว เธอตายแล้วชาร์ลส์! เธอตายในอุบัติเหตุรถชนนั่น! แกเห็นรอยเลือดบนใบหย่านั่นไหม เธอใช้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายเซ็นมัน! ชีวิตทั้งชีวิตของเธอ... แกจะชดใช้ยังไงฮะชาร์ลส์!"

ชาร์ลส์ยืนนิ่งอึ้งราวกับถูกแช่แข็ง ช็อกจนทำอะไรไม่ถูก "แก... ว่ายังไงนะ"

ลูคัสเหยียดยิ้มเย็นชา "เซ็นใบหย่าไปซะ คนอย่างแกมันไม่คู่ควรที่จะมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับไดอาน่าอีกแล้ว"

ชาร์ลส์จ้องมองเอกสารที่ร่วงหล่นลงไปบนพื้น สองมือของเขาสั่นเทาขณะที่เอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง

น้ำหมึกสีดำบนกระดาษสีขาว... อาบย้อมไปด้วยหยาดเลือด

ไดอาน่าจากไปแล้วจริงๆ... จากไปพร้อมกับลูกของพวกเขา

ลูคัสไม่แม้แต่จะปรายตามองสีหน้าอันแหลกสลายของชาร์ลส์อีก เขาหันหลังแล้วเดินจากไปทันที